✿Reficel✿気まぐれブログ

แก้ธีมใหม่

ไม่มีเวลาทำจริงจัง ที่จริงก็คือไม่มีไฟ(จะทำ)นั่นแหละ....^^;

ไม่ได้ทำมานานมันจำอะไรๆไม่ได้

เดี๋ยวนี้เป็นพวกอะไรน่ารำคาญก็ปล่อยแม่งทิ้งไปเลยซะแล้ว;;

เปลี่ยนไปใช้ธีมของเอ็กซ์ทีนโดยตรง เอาที่มันสบายๆตาหน่อย แก่แล้วตาไม่ดี(เอ๊ะ

แล้วก็เลยไปเจอลิงค์ดีเอตัวเอง....

พูดตามตรงลืมไปแล้ว(อ่ะ....

พอเปิดไปดูแล้วเห็นรูปที่ตัวเองเคยวาด

รู้สึกยังไงไม่รู้แฮะ...

แบบ...เมื่อก่อนเคยทำไปได้เน๊อะ

วาดรูปทั้งวัน มีไอเดีย มีอะไรต่อมิอะไรให้วาดเต็มไปหมด

แล้วเดี๋ยวนี้มันหายไปไหนหมด....ก็ไม่รู้

จินตนาการมันหายไป

ถ้าทำงานทางด้านนี้ก็คงเป็นแบบจบเห่ไปแล้ว><;

เดี๋ยวนี้เวลาว่างๆก็ลองวาดรูปดู

กลายเป็นว่ามันวาดไม่ออก

มันไม่มีไอเดีย

มือไม่ไป

คิดไม่ออก

จะว่าไปแล้วพอกลับไปห้อง

ก็ต้องอาบน้ำ ล้างจาน ทำกับข้าว เก็บของนู่นนี่ ทำนู่นทำนี่ พอคิดว่าเสร็จแล้วก็ เอ๊า จะถึงเวลานอนอีกแหละ

ไม่อยากนอนดึก เพราะมันจะกระทบต่อวันต่อมาที่ต้องไปทำงาน

เวลาว่างมันเลยลดลงๆ แค่นอนช้าไปกว่าเดิมซัก30นาที วันต่อมาก็มาทำงานแบบเบลอมาก

ต้องนอนอย่างต่ำ 8 ชม.เลย

ต่างจากเมื่อก่อนที่ มันแค่ไปร.ร. จะนอนดึกก็ไม่เป็นไรไปนอนต่อที่ห้องเรียอะไรแบบนี้(อ่ะ

เดี๋ยวนี้มันทำไม่ได้แล้ว

นอน 6-7ชม.ก็ไม่ได้ ไม่พอ

ถ้าวันก่อนนอนดึกแล้ว จำนวนเวลาที่นอนไปไม่ครบ 8 ชม.ต่อวันจะต้องไปเก็บยอดที่วันใดวันหนึ่ง

เพราะฉะนั้นก็นอนมันที12 ชม.เลยบางที

คือพอทำทุกอย่างเสร็จก็นอนเลย ตื่นเช้ามาไปทำงาน

สรุป มันไม่มีเวลาไปจิ้นอะไรทั้งสิ้น

ความจริงเราเป็นพวกทำอย่างอื่นไปคิดอย่างอื่นไปด้วย แต่ตอนนี้มีเรื่องอย่างอื่นให้คิดเต็มไปหมด จนไม่มีเวลาไปจินตนาการเรื่องวาดรูป

รู้สึกเหมือนคนแก่เลย ที่กลับไปดูอะไรเก่าๆ ฮะฮะฮะ

หมดความเชื่อมั่นด้านการวาดไปสิ้นเหมือนกันนะ

เพราะคิดว่าตัวเองน่าจะทำได้มากกว่านี้แต่มันทำไม่ได้

人間失格なんだなぁ…。

รูปก็ไม่วาด

ซีจีก็ไม่ทำ

คอสก็ไม่แต่ง

งานก็ไม่ไป

การ์ตูนก็ไม่อ่าน

เกมก็ไม่เล่น

 ..

...

....

.....

นี่เดี๋ยนทำอะไรอยู่นี่วันๆ....@@

 อยากคอสแบบหลุดโลกแม่ง10วันต่อกัน

แต่ไม่รู้จะคอสอะไร ชุดก็ไม่มี

คอสแล้วก็นอนอยู่บ้านเหมือนเดิม (......ก็คอสชุดนอนแล้วนอนอยู่บ้านยังจะง่ายกว่ามั้ยเนี่ย...-"-

เฮ้อ....ไม่มีร้านเช่าหนังสือแถวบ้าน ไม่มีการ์ตูนอ่าน ไม่รู้ข่าวสารบ้านเมือง

ทีวีก็ดูไม่ได้

จะออกไปเที่ยวไหนคนเดียวก็ไม่รู้จักที่ทาง

แถมไม่มีที่ไหนให้ไป

เออ....ใช้ชีวิตไปวันๆจริงๆ（´・ω・`）

ไม่มีพาวเวอร์จะวาดรูปเลย....（´A`）

ขอระบายอะไรหน่อย

ไม่น่าสนใจไม่ต้องอ่านหรอก

บางครั้งก็ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง...

เรามีแฟน คนญี่ปุ่น อยู่ญี่ปุ่น อายุห่างกัน16ปี ไม่ใช่เรามากกว่ามัน16ปีนะ อันนั้นมันพรากลูกชาวบ้านเขา แต่ในแนวกลับกันมันก็พรากผู้เยาว์เรา 555

เรากลับมาไทย ไม่ได้เลิกกันแต่ก็ไม่ได้ผูกมัดกัน

แต่สัญญากันไว้ก็แค่นั้น

เรากล้าพูดว่าเราเป็นพวกรักเดียวใจเดียวอย่างที่สุด

ช่วงกลับมาไทยใหม่ก็ร้องไห้ก่อนนอนทุกวันแหละ

หลังจากที่ไปอีกครั้งด้วยวีซ่าท่องเที่ยวแล้วกลับมาก็ด้วย

พอเริ่มได้งานทำ ก็แน่นอนว่ามันยิ่งห่างกันกว่าเดิม

เพราะไม่มีเวลาคุยกันมากเหมือนเดิม ทั้งความต่างของเวลาและการใช้ชีวิต

แต่ก็ยังคุยกัน เล่นเกมด้วยกัน

ทำงานมาได้เดือนนึง

มีช่วงนึงที่ทะเลาะกันติดต่อกัน2วัน

มันรู้สึกเบื่อมากๆ แบบว่ามันไร้สาระ...

และเพราะเหตุการณ์นั้น

ทำให้เราเกิดความรู้สึกที่เรียกได้ว่า

ไม่แน่ใจตัวเองขึ้นมา

เราไม่ได้มาชอบใครในที่ทำงาน หรือมีใจเป็นอื่นไป

แต่ไม่รู้ว่าทำไม

มันก็คิดถึง แต่ไม่มากมายเหมือนแต่ก่อน

ยังคุยด้วย แต่ไม่ค่อยแคร์เหมือนแต่ก่อน

ขณะที่อีกฝ่ายไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป

เป็นเพราะว่าเรายังเด็กเหรอ?

เราไม่ได้คิดว่าเพราะเรายังเด็กยังมีโอกาสเจอคนอื่นได้อีกเยอะ

ถ้าคบคนนี้เราก็จะมองแต่คนนี้ จนกว่าจะเลิกกันไปนั่นแหละ

แต่มันไม่เข้าใจ...

มันเฉยเมยไป

มันไม่รับรู้อะไร

มันไม่มีความรู้สึกแบบ

รักเธอนะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เหมือนหมดไฟ

เข้าวัยชรา(?

เรากลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนแปลงไป

แต่กลายเป็นว่าเราเปลี่ยนแปลงไปเอง

ไม่ได้โดนพูดมา

แต่ความรู้สึกมันเนือย

เพราะเหนื่อยกับงานเกินไปรึเปล่านะ....

ถ้าแค่นั้นก็ดีไป

เพราะเราจะได้เข้าใจความรู้สึกเค้าเวลาที่เหนื่อยกับงานบ้างเหมือนกัน

 

แต่มันไม่เข้าใจ...ความรู้สึกตัวเอง....

ไม่คิดถึง

ไม่โหยหา

จนเกิดความไม่แน่ใจว่า

ยังรักอยู่รึเปล่า

อย่าถามเลยว่าแล้วยังรักอยู่หรือเปล่า

ตอบไม่ได้

อยากลองห่างกันซักพักนึง

แต่นี่ก็ห่างกันคนละประเทศอยู่แล้วอ่ะ ฮะฮะฮะ

 

ไม่อยากพูดกับเค้าตรงๆด้วย

นอนไม่พอรึเปล่าวะเนี่ย...

เพราะช่วงนี้สุขภาพย่ำแย่ด้วยมั้ยเนี่ย...

เฮ้อ...ทำงานๆ

มีใครมีงานฟรีแลนซ์ให้ทำมั่งมั้ยจะได้ไม่มีเวลามาฟุ้งซ่าน กร๊าซซซซ