✿Reficel✿気まぐれブログ

ขอระบายอะไรหน่อย

ไม่น่าสนใจไม่ต้องอ่านหรอก

บางครั้งก็ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง...

เรามีแฟน คนญี่ปุ่น อยู่ญี่ปุ่น อายุห่างกัน16ปี ไม่ใช่เรามากกว่ามัน16ปีนะ อันนั้นมันพรากลูกชาวบ้านเขา แต่ในแนวกลับกันมันก็พรากผู้เยาว์เรา 555

เรากลับมาไทย ไม่ได้เลิกกันแต่ก็ไม่ได้ผูกมัดกัน

แต่สัญญากันไว้ก็แค่นั้น

เรากล้าพูดว่าเราเป็นพวกรักเดียวใจเดียวอย่างที่สุด

ช่วงกลับมาไทยใหม่ก็ร้องไห้ก่อนนอนทุกวันแหละ

หลังจากที่ไปอีกครั้งด้วยวีซ่าท่องเที่ยวแล้วกลับมาก็ด้วย

พอเริ่มได้งานทำ ก็แน่นอนว่ามันยิ่งห่างกันกว่าเดิม

เพราะไม่มีเวลาคุยกันมากเหมือนเดิม ทั้งความต่างของเวลาและการใช้ชีวิต

แต่ก็ยังคุยกัน เล่นเกมด้วยกัน

ทำงานมาได้เดือนนึง

มีช่วงนึงที่ทะเลาะกันติดต่อกัน2วัน

มันรู้สึกเบื่อมากๆ แบบว่ามันไร้สาระ...

และเพราะเหตุการณ์นั้น

ทำให้เราเกิดความรู้สึกที่เรียกได้ว่า

ไม่แน่ใจตัวเองขึ้นมา

เราไม่ได้มาชอบใครในที่ทำงาน หรือมีใจเป็นอื่นไป

แต่ไม่รู้ว่าทำไม

มันก็คิดถึง แต่ไม่มากมายเหมือนแต่ก่อน

ยังคุยด้วย แต่ไม่ค่อยแคร์เหมือนแต่ก่อน

ขณะที่อีกฝ่ายไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป

เป็นเพราะว่าเรายังเด็กเหรอ?

เราไม่ได้คิดว่าเพราะเรายังเด็กยังมีโอกาสเจอคนอื่นได้อีกเยอะ

ถ้าคบคนนี้เราก็จะมองแต่คนนี้ จนกว่าจะเลิกกันไปนั่นแหละ

แต่มันไม่เข้าใจ...

มันเฉยเมยไป

มันไม่รับรู้อะไร

มันไม่มีความรู้สึกแบบ

รักเธอนะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เหมือนหมดไฟ

เข้าวัยชรา(?

เรากลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนแปลงไป

แต่กลายเป็นว่าเราเปลี่ยนแปลงไปเอง

ไม่ได้โดนพูดมา

แต่ความรู้สึกมันเนือย

เพราะเหนื่อยกับงานเกินไปรึเปล่านะ....

ถ้าแค่นั้นก็ดีไป

เพราะเราจะได้เข้าใจความรู้สึกเค้าเวลาที่เหนื่อยกับงานบ้างเหมือนกัน

 

แต่มันไม่เข้าใจ...ความรู้สึกตัวเอง....

ไม่คิดถึง

ไม่โหยหา

จนเกิดความไม่แน่ใจว่า

ยังรักอยู่รึเปล่า

อย่าถามเลยว่าแล้วยังรักอยู่หรือเปล่า

ตอบไม่ได้

อยากลองห่างกันซักพักนึง

แต่นี่ก็ห่างกันคนละประเทศอยู่แล้วอ่ะ ฮะฮะฮะ

 

ไม่อยากพูดกับเค้าตรงๆด้วย

นอนไม่พอรึเปล่าวะเนี่ย...

เพราะช่วงนี้สุขภาพย่ำแย่ด้วยมั้ยเนี่ย...

เฮ้อ...ทำงานๆ

มีใครมีงานฟรีแลนซ์ให้ทำมั่งมั้ยจะได้ไม่มีเวลามาฟุ้งซ่าน กร๊าซซซซ